Deze ochtend stonden we op onder een grijze hemel, maar al snel maakten de wolken plaats voor een stralende zon. Tijdens het ontbijt druppelden de kinderen met kleine oogjes binnen. Onze jarige, Eubie, werd direct in de bloemetjes gezet. Na een stevig ontbijt, trokken we onze wandelschoenen aan om een pittige bergwandeling te maken. De beklimming van de Baichelstein stond op het programma.
Vol goede moed en met een stevige tred, stapten we met de hele groep richting de voederplaats. In een sneeuwlandschap en met de nodige zonnestralen, werd na een korte pauze de tocht naar de top verder gezet. Moe maar voldaan bereikten we na een wandeling van anderhalf uur de top. Knap gedaan allemaal!
Eens terug beneden konden we genieten van een lekker middagmaal en dat hadden we verdiend. Na het middagmaal was het tijd voor de post. Met een lach en een traan werd de post geopend. Met deze mooie woorden van thuis konden we de namiddag aanvatten. En die namiddag werd er ook eentje om in te kaderen.
We trokken met onze poepsleetjes in de hand naar een helling in de buurt om daar naar beneden te glijden. Na een uurtje vol pret en plezier, moesten we de sneeuw overal weghalen.
Uit onze jas, uit onze broek en zelfs onze schoenen waren niet veilig. Dat poepsleeën was echt plezant!
Na het avondmaal was het tijd voor de quiz. De kinderen zijn zich hier nu aan het uitleven met enkele kennisrondes, een muziekronde en zes echte doe-rondes. Moe maar voldaan zullen ze dadelijk in hun bedje kruipen, dromend van de skiles van morgen.
