De voorlaatste ochtend op sneeuwklassen werden we gewekt met de geur van verse eitjes en spek. Een stevig ontbijt was nodig voor de dag die ons te wachten stond. Met kleine oogjes trokken we naar onze kamer om voor een laatste keer ons skimateriaal aan te doen.
In de voormiddag kregen we onze laatste voorbereiding op de heuse skiwedstrijd. Bochten nemen, snelle afdalingen doen en goed stoppen, het passeerde allemaal de revue. Enkele kinderen mochten zelfs al naar de grote piste om daar hun kunsten te tonen. Dit gebeurde bij sommige kinderen met een bang hartje, maar wat trots waren ze toen ze na een mooie afdaling heelhuids beneden aankwamen.
Snel aten we ons middagmaal op en dan konden we koers zetten naar de piste voor onze wedstrijd. Het parcours werd nog snel verkend en na twee afdalingen wisten we dat het wel goed ging komen. We kregen ons rugnummer op en … START! Iedereen beëindigde de wedstrijd met een heel trots gevoel. De juffen en meesters keken vol trots toe. Wie had dat een week geleden gedacht?
Met pijn in het hart moesten we daarna ons skimateriaal terug gaan inleveren, maar we kregen er wel wat voor in de plaats. Een tas vol herinneringen voor het leven. De leerkrachten kijken dan ook met veel trots naar deze groep kinderen. Moed en volharding was nodig, maar geen enkel kind dacht aan opgeven.
Zo fier als een pauw kijken we terug op deze sneeuwklassen en daarom hadden de kinderen een laatste knaller verdiend. Onze beentjes werden een laatste keer getest tijdens de dansavond. Met een knaller van formaat sloten we de laatste avond af. De beelden spreken voor zich.
Morgen houden we jullie op de hoogte van het aankomstuur.
